We kennen het allemaal: zoete trek. Een krater in je maag. De teisterende lust om je tanden in een vadsige cake te zetten, of hardzachte boterige chocolade op je tong te laten smelten. Tegenwoordig word je op dat gebied strak aan de lijn gehouden. Suiker, vet en gluten zijn strenge tantes die je meerdere keren per dag op je vingers tikken. De snoepla blijft er leeg bij. Dat hoeft niet, vinden we bij Marqt. Genieten mag. Maar doe je het, doe het dan goed. En beter dan de cakes van Peter wordt het niet.

Baked in Amsterdam - an Aussie thing

We kiezen er niet voor niets voor om samen te werken met mensen die de beste versies van iets kunnen maken. Wat ons betreft is Peter Ong van Baked in Amsterdam de absolute koning der bananencakes, en dat mag ook wel, want hij komt uit Australië, en daar is bananencake net zo normaal als de pannenkoek hier in Nederland. “Maar mijn bananencake is natuurlijk niet zomaar een bananencake. Het is de perfecte, zowel qua smaak als textuur.”

De lekkere trek achterna

Zoals zijn cake niet zomaar een cake is, is Peter Ong geen gewone bakker. Deze ex-topadvocaat koos uit pure hartstocht voor het bakkersberoep, en die nuance proef je terug in wat hij maakt. “Na een paar jaar veel te vaak late avonden in tl-verlichte kantoren met magnetronmaaltijden naast mijn laptop te hebben doorgebracht, begon het te jeuken. Okee, ik had een dik salaris - gelukkig was ik niet. Het moest anders. Ik vloog naar Parijs. Voor de taal, de meisjes en het eten. Om dat leven te kunnen bekostigen, ging ik in keukens werken. Een wereld ging voor me open.”

...mmmm...

Ho stop. Hij zet een tray verse bananencake en chocolate chip cookies tussen ons in. Stoute Peter. Nu kunnen we eigenlijk niet meer helder denken tot we ‘the goods’ hebben geproefd. Terwijl we grote brokken cake naar onze monden brengen vallen nog net Peters handen op. Denkhanden, geen bakkersklauwen. Dat komt nog wel. Baker credibility komt vanzelf, als je maar bezig blijft. “Ik perfectioneer mijn recepten dagelijks. Deze (vinger boven cake) heeft nog iets nodig. Something citrussy. Doe trouwens niet zo verlegen”, zegt-ie dan. “Neem een stuk, geniet ervan”.

Het gesprek valt stil, je hoort enkel nog wat gesmak en -crunch. Tot er servetjes nodig zijn, want die chocolade van de chip cookies was nog warm en smelt over handen, kinnen en tafel. Peter lacht. “Dit is precies wat ik wil. Je een écht lekkere koek laten proeven. Zoals die hoort: warm, vers en troostrijk. Je neemt een hap, vergeet waar je bent, moet er zelfs een boze kop bij trekken om te kunnen bevatten hoe lekker je het vindt. Dat is wat een koek met je hoort te doen. Dus alleen zo wil ik ‘m aanbieden.”

Driedimensionale mondbeleving

Potverdomme, hoe komen die dingen zo lekker? Omdat Peter niet bakt met zijn taillemaat - overigens, waar hij al die zoetigheid laat, geen idee - maar met zijn hersenen. Ja, diezelfde hersenpan die eigenlijk werd voorgeprogrammeerd voor de advocatuur. Wat is law school waard in de keuken? “Heel veel. De systematiek, het analytisch denken, werkt overal. Bij verrassende smaken combineren. Substanties durven verbinden. Omgaan met ingrediënten op verschillende temperaturen. De combinatie van die dingen, maakt een hap onvergetelijk.”

Inderdaad, onvergetelijk. Waar waren we. Zei je nou net wat over Parijs? “Daar begon mijn avontuur als pastry chef. Een fantastische ervaring; de Franse keuken is wereldberoemd op dat gebied. Ik leerde er alles over wat gebak volgens mij moet zijn. Simpel, en toch complex. Contrastrijk in al z’n eenvoud. Verrassend in al z’n texturen en smaken. Schandalig lekker.”

Inmiddels zit Peter al jaren in Kitchen Republic. De synergie met collega-ondernemers levert hem op gebied van marketing, kennis en logistiek allerlei voordelen op. “Ik trok hier in toen ik net in Amsterdam was. Ik had geen rooie cent en besloot bananencake te gaan bakken voor de horeca. Lot Sixty One werd mijn eerste klant. Al snel werd mijn thuiskeukentje te klein en moest ik mijn fiets ombouwen tot halve bestelbus om bestellingen rond te kunnen brengen.”

Naar Parijs’ voorbeeld

What’s next? “Ik droom van een eigen bakkerswinkel. Eentje die je vanaf om de hoek van de straat kunt herkennen. Omdat mensen er al etend weglopen, net als bij beroemde bakkers in Parijs. Wist je dat er in die stad een regel geldt dat je niet op straat mag eten? Er wordt één uitzondering toegestaan, voor vers stokbrood. Zie je mensen lopen met een stokbrood zonder top, geurend en dampend heet, loop dan naar waar zij vandaan komen. Geheid vind je een geweldige bakker. Zo wil ik ook dat het bij mijn winkel is. Ooit.”